Annets spannende belevenissen

koeientrilogie

Op een min of meer zonnige maandag besloot ik de computerkamer (ja, mensen, wij wonen zo exorbitant dat we over een computer- annex studeerkamer beschikken) op te ruimen. Voordat ik een willekeurige kerkelijke instelling verblijd met ons oude papier, verblijd ik eerst eenieder met een beeldige gedichtentrilogie, door mij geschreven gedurende een te lange sectievergadering, toen ik nog kinderen op een middelbare school placht te leren waarom er naamvallen bestaan.

Duizend grijze strepen

Er zijn een heleboel koeien

Op deze straat, voor mijn groene huis

Ze weten me telkens te boeien,

Ze gunnen mij geen rust, -mijn huis

Is leeg, maar vol met beesten

zwartbonte polonaise in mijn hoofd.

Rund'ren vieren duizend feesten

Maar er is niemand die 't van mij gelooft

Bertha 36' uiers zwiepen dartel rond

Wat is een koe meer dan een wonder!

Ik stort me hulpeloos op de grond

Ben helaas lang niet zo bijzonder.

Wat is een koe meer dan een wonder?

Een enigma als haar uiers,

reddeloos in 't weiland staan

Bron van wijsheid zonder hoorns,

Zoveel mooier dan pauw of zwaan

ooit wezen kan, wat zegt nu mij

zo arrogant een beest

Daar komt dan ook nog bij,

Een biefstuk smaakt het meest

Juni

Vakkundig werp ik blikken

in verduisterde lokalen

Schermen naar beneden

Geen kookpotkannibalen

kunnen hier mijn wijze les verstoren

De zon kan mij nog zo bekoren

Ik sluit mij op in deskundigheid

Leer het binnenzijn van buiten

Neem verstandige besluiten

Want binnen valt te leven,

Zolang er buiten is

Het is er lekker fris

-met lucht enzo-

Dus blijft vooralsnog mijn streven

Iets met blij zijn in de zon

En oh ja, het leven is een wonder

Af en toe is er een koe

Dat is op zich al heel bijzonder

een heuse update

Ars poetica

Nee, lieve lezer, bipsen hebben niets met poezie te maken. Maar de kunst van de poezie lijkt soms verder weg dan anders. Vroeger, ik weet het nog goed, had ik de charmante traditie vrienden en bekenden elke maand een klein gedicht te sturen met vriendelijke wensen voor de komende maand. Ik doe dit al een eeuwigheid niet meer, maar misschien kan ik oude gewoontes doen herleven op mijn zo schandelijk eenzaam webstek. Een en ander heeft uiteraard een aanwijsbare oorzaak. Stel, je zou zo ijdel zijn je blogalias te googelen, dan kwam je er in een bepaald geval misschien achter dat een persoon met een precies gelijk alias gedichten schrijft van een zacht gezegd middelmatig niveau. Nu gun ik ieder een recht op vrije expressie, maar wens ik geen verwarring te creeeren voor deze aarde. Er is al verwarring genoeg. Daarom. Poezie!

November

Op de muur van de kamer waar de trap haar weg naar boven wentelt,

bevestigde de man een thermometer

Nu weten we steeds

dat het regent. dat het koud is. en iets met HPA.

Ik vertelde

de zwartwitte poes van onze overburen

over de buitentemperatuur

en de luchtvochtigheid

Ze spinde.

voyage, voyage

Waarvoor zou ik anders mijn weblog gebruiken dan anderen te beindrukken met mijn geweldige reiservaringen! Nu vind ik dat er, sedert mensen als Goethe, Heine en vooruit dan maar weer Marco Polo, weinig meer echt gereisd wordt. Laten we echter onze vriendelijke vakanties naar oorden die beschikken over electriciteit en stromend water, toch maar een reis noemen.

Wanneer je nog een bepaalde leeftijd hebt, wil Europa bijzonder graag dat je de trein neemt. Nu is mij onduidelijk waarom precies, daar je de ruimte inneemt van kapitaalkrachtigeren die wel de volledige prijs voor een ic-kaartje betalen, maar we zouden onszelf niet zijn wanneer we daar niet (in uiteraard bescheiden mate, u kent ons) van zouden profiteren. Wanneer men 5 dagen onbeperkt per trein mag reizen, dient men die 5 dagen ook te gebruiken, zo meenden wij. Aldus werd onze 10-daagse interrailvakantie een van de drukkere vakanties in ons jonge leven.

Meppen-Wenen. Wenen is misschien wel de tuttigste stad van Europa. Ik ben nog nooit in Brussel geweest, dus zeker weten doe ik het niet. Wenen is taartjes eten en koffie drinken, denken dat je Sissi bent en wandelend toch nog zien dat er een hip en modern Wenen haar best doet te voorschijn te komen.

In het park bij Slot Schönbrunn werken de hele dag mensen die het onkruid tussen de begonia's plukken.Schoffelen zou al te bourgeois zijn.

Wenen-Liptovsky Mikulas. Omdat we van Centraal-Europa houden, bracht een moderne trein ons naar Bratislava. Het treinstation van de grootste stad van Slowakije bleek niet al te zeer met de tijd meegegaan en de op zijn zachtst gezegd charmante trein begon rustig zijn hobbelig pad door het Noorden. Geen perrons, geen bewaakte spoorwegovergangen, maar een hoop vriendelijke mensen in een coupe, beladen met fruit, boodschappen en oogst. Liptovsky bezochten wij eens toen ik nog een klein meisje was en het beeldschone land bleek nog steeds beeldschoon. Met een (tamelijk enge) kabelbaan naar de top van een berg, wandelen naar omstreek 2000 meter (al heb ik dat niet helemaal gehaald, moet ik eerlijk toegeven) en dan zie je ruig en woest.

Liptovsky Mikulas-Boedapest. Alweder mogen genieten van de een trein uit die mooie Oostbloktijden, met een conducteur die mensen uit de trein laat springen als dat lekker dicht bij hun huis is. En dan rijd je langs eeuwigdurende zonnenbloemvelden, sta je (ingepland) anderhalf uur stil op het rangeerterrein van Miskolc en komt tenslotte aan in het "Parijs aan de Donau." Boedapest was veel groter dan ik had gedacht en ook veel klassieker. Hongarije vroeg veel van onze (vooral mijn) vreemdetalenarrogantie, want waar ik me in Slowakije nog wel kan redden (ik kan nog net een menukaart lezen) voelde ik me net een analfabeet in Finoegristan. Maar de broodjes zijn er lekker en je kunt er Vienetta eten in het park. En de dierentuin was geweldig! Over houten planken boven een boosaardige krokodil lopen en zo veel dieren. En dan 's avonds laat beloond worden met een panorama, is ook wel aangenaam.

Boedapest-Golling an der Salzach. Voorwaarts naar het moderne Westen. Slechts uitgezocht om haar praktische ligging (een dag van de casa en bijna een dag van Boedapest) bleek Golling een aandoenlijk dorp in het Salzburgerland, bijzonder gefrequenteerd door Amerikanen (die het volgens een spraakzame restauranteigenaar allemaal zo "cosy" vonden). Oostenrijk is misschien burgerlijk, maar er kan wat mij betreft weinig op tegen het natuurgeweld van wilde kloven, watervallen en bergen. En dan nog niet in het minst het fabuleuze ontbijt van het pension van mevrouw Elisabeth Sünkler, die er op stond ons naar het station te brengen.

Resumerend, zoals een wijs man placht te zeggen, mogen wij zeker terugzien op een gevulde, bijzonder mooie, heerlijke vakantie (meer superlatieven graag op aanvraag).  Volgend jaar wil ik met de trein naar Spanje!

Ik mag niet over Geert Wilders schrijven. Part II Of: hoe ik een dom eendje ben.

Gelukkig heb ik me eraan weten te houden. Ik zou natuurlijk kunnen schrijven over de mensen die menen vertegenwoordigd te worden door een beweging die geen leden en geen inspraak kent, maar misschien ben ik ook te oud-links en overschat ik democratie. Dat zal het zijn. In plaats daarvan zou ik toch graag nadenken over de gruwelen van mijn oppervlakkig denkvermogen. Zo ben ik amper in staat een interview met dhr Hans van Baalen te lezen, zonder te denken: "zet een grote hoed op, zak hooi." En ik vind dat treurig. Van mijzelve, uiteraard. Tenslotte is het bijzonder oppervlakkig iemand te beoordelen op basis van zijn uiterlijk. Oppervlakkig en stom. Blijkbaar is mijn denken niet zo verheven als ik dacht. Gisteren bijvoorbeeld, probeerde ik een artikel in Trouw over de grote theoloog Barth te lezen. Bij deze een oproep voor iemand die mij uit zou kunnen leggen wat de beste man nu eigenlijk beweerde. Offensichtlich is mijn kennis van de hermetische theologie ook niet meer wat het geweest is, daar helpt geen optimistisch geelgekleurd "Religie voor dummies" meer aan. Daarbij lees ik tegenwoordig vrolijk het ene na het andere artikel in HP/De Tijd, terwijl ik de VN links laat liggen. Teveel nuance voor mijn luie hersenen.

Terwijl in de schitterende bibliotheek hier een van de medewerkers alvast de kasten uitsopt (een en ander resulteert in een heerlijk citroenaroma) wil ik dan toch nog een tip voor de aankomende vakantie geven. Kijk eens naar "Türkisch für Anfänger" (zaterdag en zondag, nederland drie, rond een uur of half 6)Ik was eerst ook teleurgesteld dat het geen taalcursus was, maar het is pubertv zoals men die alleen in Duitsland kan maken (en dat is zowaar echt positief).

ave, oranje

Oranje. Ik vind het een beetje een goedkope kleur. Perfect voor een onderpresterend elftal, of voor een arrogant-loensende kat. Of voor woningwetwoningen Ik heb gelukzalig in een oranje huis mogen wonen. Tuintje voor, tuintje achter, drie slaapkamers en een begaanbare zolder. Voorwaar geen villa, maar alleszins charmante wonerij. Edoch, de woningcoorperatie (met een dergelijke fanatsienaam die men bedrijven zou moeten verbieden te kiezen na fuseren. Misschien is het een idee alle Icares,  Acrantiussen en Vetririnia met hun arrogante pseudo-latinistische namen te dwingen zichzelf naar een boom te vernoemen.) besloot in haar oneindige wijsheid dat deze woningen niet langer hoefden te staan. Verwachtte u opstand en revolutie, dan bent u abuis. Weer kunnen wij onze goede wereldvreemde vrienden van de Internationale Socialisten -zij staan soms aandoenlijk de wereld te verbeteren in het centrum van provinciestadje E. Laten we hopen dat Thies, Mees, Benthe en Eline zich het lot van de nijlpaarden aantrekken, alvorens zij naar de villas hunner ouders fietsen, om aldaar ruzie te maken met het grootkapitaal-, bevestigen dat den gemiddelden Arbeider volgaarne zijn woning verlaat, mits daar een interessant geldbedrag en een kans op een hoekwoning tegenover staat. Nu bewoon ik geen oranje meer, maar verantwoord zandkleurig. En dat is een vooruitgang, op veel vlakken. Stiekem wandel ik echter nog wel eens een paar straten verder en geniet ik van echt Oranje.

status

Mijn geliefde is geen analfabeet. Mijn geliefde is een gamma. Op school wel gauw in het vakje der beta's gestopt, maar goed, over de onterechte overwaarding van natuur-, schei-, en wiskunde  (of liever de onterechte onderwaardering van allerhand andere vakken, met uitzondering van het merkwaardig overgewaardeerde handvaardigheid voor gevorderden, uiteraard. Wat heeft men nu aan de wetenschap dat een slechtgelijkende uil van hout en staaldraad een hoger cijfer krijgt dan een perfect prototypische vogel van een kleerhanger en vakkundig aangebracht papier-mache) debiteer ik volgaarne andermaal mijn grenzeloze wijsheden.

Een gamma bestudeert theorieen en ideeen, een alpha ook de vorm en plaatsing in de tijd van deze op schrift gestelde bedenksels van de grote wijzen aller eeuwen. Een goede alpha heeft dus, per definitie, veel boeken. Je kunt geen taal gestudeerd hebben zonder een schrikbare bibliotheek opgebouwd te hebben. En nu is dat allemaal dikke prima, om maar eens beeldschoon nieuw Nederlands te gebruiken, wanneer je een zolder hebt. Mocht je echter besluiten te verhuizen, naar een beeldschone woning zonder zo'n rommelhok onder het dak, dan ben je waarlijk euvel aan.

Maar nu ga ik eerst even over de n348 rijden.

Goethe tot, Schiller tot, und mir ist auch schon ganz schlecht

Met de merkwaardige smaak van geroosterde maiskorrels (im Barbeque-Style gewürzt, beloofde de verpakking ons) in mijn mond, een plastic beker gratis verkregen klantenbindingsnepdubbelfriss van de gele supermarkt in het dorp en mijn hoofd vol met goede bedoelingen voor de wereld in het algemeen en voor de verbetering van de taalverwerving van (niet)-westerse-allochtoonse/autochtoonse Saxionstudenten in het bijzonder, besloot ik dan maar weer eens iets te schrijven op dit weblog.    Geheel geinspireerd door mijn lieve zuster en haar heerlijke relaas over mensen met writersblock. Harry Mulisch leeft nog, het is boekenweek, er is een wereld vol cultuur om te ontdekken! Vooralsnog bleef dit eerst bij het bekijken van het animatie-eposje Ice Age (niet geheel naar wens) en de eerste dertig pagina's van de Noorse roman "Buzz Aldrin, waar ben je gebleven." Maar niet getreurd. Gewapend met een knalgroene Daihatsu-shopper, een zak eucamentholsnoepjes en Vraagbaak modern Nederlands treed ik de woeste wereld tegemoet. Mogen onze dagen vervuld zijn van bloesem, cappuccinoschuim en onmeunig goede boeken!

Want dit zegt alles over mijn goede wil en gebrek aan inspiratie

Ik wil volgaarne van alles zeggen, maar het is er de afgelopen maand even niet van gekomen. Voor de duizenden enthousiaste volgelingen van dit weblog, een oprecht excuus in de vorm van het geniale "If I had Words." Slechte geluidskwaliteit inklusive! Hier scheiden zich de helden en de slappelingen. Erkent men niet het pure gevoel van vriendschap en goede wil dat spreekt uit een vriendelijke man in wit jacquet, het zusje van Pat Paaij en een kinderkoor, dan kunnen wij niet meer helpen.

zo'n boek met een plaatje van een alien op de rug

brood en suggestie

Ja, ook jij bent daar gevoelig voor, suggestief brood. Nu bedoel ik daarmede geenszins brood dat probeert je te verleiden tot amoreuze ontdekkingsreizen met een letterlijk nogal melige partner, maar meer dat mooie brood wat daar zo in het schap verantwoord ligt te zijn. Normaliter eten geliefde en ik namelijk gewoon goedkoop brood van de supermarkt. Nu zullen er ongetwijfeld mensen zijn die dat geen brood vinden, en misschien hebben die mensen wel gelijk ook. Maar in de diepvries ligt altijd een heel bruin of wit van de Korenschoof, de Korenaar of hoe al die dekmantels voor massabakkerijen ook mogen heten. En het is niet dat ik het verschil niet proef, ik weet ook wel dat brood van de bakker lekker is. Ik ben echter te verwend om op zaterdagochtend een kwartier te wachten voor een wit en 6 vloerkadetten. Edoch! Voor zo'n überconsument als ik heeft men dan weer de "afbakkende supermarktbakker" bedacht. Dat betekent niet veel meer dan dat onze goede vrienden van de Korenschoofaar ongebakken stoet aanleveren en dat een meisje met een geel mutsje dat in een oven moet schuiven. Zakje erom, sticker erop (speciaal voor u gebakken. Ja, de erkenning die men in het dagelijks leven zo node moet missen, geeft deze keten u maar al te graag) en daar liggen ze dan, met meel bestoven, verantwoord oerbrood te wezen. Schuldige drukke huisvrouwen schuiven ze per dozijn in hun karretje (ook in de noviteit: je ziet wit, maar je proeft bruin is voorzien. Een en ander is natuurlijk een duidelijk symbool van de decadentie in onze maatschappij, maar daarover een andere keer.), drukke carrieremensen stapelen haastig een brood op de ingredienten voor alweer een gezonde wokmaaltijd. En rustig om de hoek kom ik, pak, als niemand kijkt, zo'n brood en verheug me al op een snee oerbrood met piendakaas.

Tinsel, glitter and zuurstokken

In deze heerlijke tijd van het jaar, waarin we vrij geweest zijn "dingen te doen waar we eigenlijk geen zin in hadden" (vrij naar mijn moeder, de onvolprezen filosofe SKB), geniet ik nog van de luister der decembermaand. Geliefde is het stadium van devote bewondering van ons levend lichtende ornament, onze groene gave der natuur, met slingers, een beetje voorbij en wilde eigenlijk de decoraties weer naar onze vliering verbannen. Ik heb hem er van weten te overtuigen dat we tot Sylvester welzeker nog die stekelige sta-in-de-weg moeten koesteren. Omdat het traditie is, en we daar toch wel recht op hebben. Tevens kon ik hem verblijden met een heerlijke halve dagexcursie naar het beeldschone Duitse dorp H. aan de overzijde van de staatsgrens gelegen. Duitsland is waarlijk goed voorzien in augurken en rode kool, een constatering die me telkenmale vult met warmte.

Aldus wens ik eenieder een heerlijk laatste-loodjes-december. En misschien sluit ik af met een wijs citaat van de grote Held, Bowie, die de top 2000 naar eenzame hoogten brengt. En men mag dan wel zeggen dat dit allemaal cocaine-paranoia is, maar ook uw weblogschrijfster heeft haar slaapkamer blauw geverfd, zonder enige geestverruimende middelen tot haar beschikking te hebben.

I will sit right down, waiting for the gift of sound and vision
And I will sing, waiting for the gift of sound and vision

Blijf zingen en zie in alles een geschenk! Of andere wijze platitudes met goede bedoelingen.

Inspiratie

Waar blijft toch de karbonade, vandaag de dag!

Het eten van mijn jeugd kenmerkte zich door een grote voedzaamheid. Bijna elke dag kookte mijn lieve moeder voor ons. Bij geliefde thuis was het niet anders. We zijn groot geworden op een dieet van gekookte aardappelen, verse sperziebonen en schouderkarbonades.  Vaste, heerlijke combinaties, zoals het speklapje-gekookte-aardappels-rode-kool of spinazie-ei-gekookte-aardappelen-gehaktbal hebben ons tot de echte Nederlandsche jongetjes en meisjes gemaakt die wij zijn.  Uiteraard werd er wel rijst gegeten, kipfilet, Chinees. Maar de hoofdmoot vormde die schitterende drie-eenheid van aardappelen, groenten en vlees.  Ik moest hier ineens aan denken, vanwege de folders vol met heerlijke kerstdiners die de afgelopen weken mijn woning kwamen verblijden. Het ene recept nog ingewikkelder dan het andere, deden ze me terugdenken aan vroeger, aan de kerstdiners van mijn jeugd. Magere varkensrollade met saus, gekookte aardappelen, broccoli of bloemkool met kerriesaus, peertjes natuurlijk. Zelfgemaakte groentesoep vooraf (er gaat daadwerkelijk niets boven zelfgemaakte soep) en misschien zelfs wel een ijstaart (uiteraard voorbesteld bij de snacktaria) of Vienetta na. Eerlijk eten, bijna macrobiotisch in zijn herkomst. Misschien niet enerverend, maar vol warmte.

Iets om over na te denken wanneer de ingewikkelde soufflees ingezakt zijn, de zwezerik aangebrand, het flamberen mislukt en de saus voor de langoustines staat te schiften.

houd van/houd niet van

De tijd om te polariseren is wederom daar. Ik houd van een hoop dingen wel, maar van evenzovele zaken niet!

Ik houd van
sprieten van bloemen die door de grond komen, boodschappen doen in Duitsland, de geur van fris wasgoed, met nat haar op een vers bed liggen, thee met kunstmatige smaakjes, Maria Callas, vriendelijke harige honden, Chinees eten als het nog in van die dampende plastic bakken zit, oude mensen met moderne ideeen, gepleisterde kerken, Potter-fanfic, gestreepte donkergekleurde sokken,vuurwerkfolders lezen, roombonbons, Duitse douchegel met sinaasappel-, chocolade-, walnoot-, of willekeurig andere merkwaardige etensgeuren, melancholisch worden van muziek uit de jaren negentig.

Ik houd niet van Boxershorts, azalea's, koekjes soppen, hardgeworden doperwten, kraanvogels voor in de vensterbank, zorgen voor orchideen van een ander, mensen die in badkleding boodschappen doen, t-shirts met Indianen en witte wolven erop zoals op braderieen verkrijgbaar, Ridge Forrester, Oek de Jong, Herman van Veen, familiar personeel in eetgelegenheden, familiare mensen in het algemeen, Amerikaanse chicklit, verse worst (in zo'n nare opgerolde vorm), schrijven met een gewone balpen, gelinieerd postpapier, oude mensen met hippe windjacks.

De verongelijkte Noorderling strijdt voor gerechtigheid

Ik kom weleens op fora. Vaak om de meningen van anderen te lezen, soms om zelf ook te reageren. Het forum van de belangrijkste krant van het Noorden (www.dvhn.nl) is eigenlijk geen echt forum, meer een mogelijkheid om onder krantenartikelen een mening te plaatsen onder een zelfverkozen naam. Meestal weet ik me in te houden, soms reageer ik, maar in tegenstelling tot andere fora is de doorsnee-reaguurder ofwel reeds overdag in beschonken toestand, ofwel niet bijster intelligent. Maar dat is niet erg, men vraagt zich slechts waarom dat zo'n merkwaardige aantrekkingskracht op me heeft. Het fijnste is het wanneer er een rel gecreerd wordt door de licht-tendentieus angehauchte redactie van deze kwaliteitskrant. Wie meent dat de Noorderling geen minderwaardigheidscomplex heeft, ziet zich geconfronteerd met bittere betogen en een collectief underdoggevoel. Als men dan ook nog Het Westen verdenkt van een aanval op de enige heilige die de provincie Groningen alom erkent, dan is het wachten op de eerste verwijzing naar de grondschatten bij Slochteren.

"Want ze willen wel ons gas hebben, we moeten wegenbelasting betalen zodat ze in het Westen nog vaker in de file kunnen gaan staan of zodat er daar 30 treinen per uur langsrijden, ze komen maar wat graag hier in een huisje van de rust genieten. Maar wat krijgen we er voor terug? Twee keer per dag een bus in Sellingen, een openbaar vervoer-technisch Zwart Gat, belachelijke stereotypering op televisie, kampeerboerderijen vol brallende westerlingen! Ja, en als wij dan besluiten als Noorderlingen een vuist te maken tegen het arrogante Westen, wordt daar ineens een stokje voor gestoken. Alle stemmen op Ede Staal voor de top 2000 ongeldig verklaard, omdat hij in de top 10 leek te komen. En zo zie je maar weer, het Noorden wordt altijd kleingehouden, misbruikt en belachelijk gemaakt. Dicht die gaskraan! Laat ze het zelf maar uitzoeken!"

Weg met den Winterdip

Je hoeft niet te kunnen dansen om je te vermaken op muziek. Je beweegt je ledematen semi-gecontroleerd op blije ska-klanken. Geen moeilijke tekst om te onthouden, geen diepzinnige boodschap. Je mag doen alsof je al jaren saxofoon speelt, je mag ook gewoon het 'ik laat mijn onderarmen aan je zien'-dansje doen. Spring eens door de kamer, wees bijna drie minuten lang ongecontroleerd dwaas. Madness wil je daar altijd bij helpen.

bekoubeh

Herinnert u zich deze nog, nog, nog? Zo'n oldschool verkoudheid die je doet denken aan vroeger? Ik weet nog goed dat wanneer mijn verkoudheid ineens gepaard ging met spierpijn, verhoging, hoofdpijn en keelpijn ik van mijn moeder twee dagen thuis mocht blijven. Het leukste was natuurlijk dat mijn moeder het gemeen vond mij overdag op mijn bed te laten liggen, dus mocht ik met mijn dekbed (met de gummybeertjes!) op de bank liggen. En ik mocht overdag tv-kijken! Nu was er in mijn jeugdjaren eigenlijk helemaal geen televisie overdag. Maar zelfs de televisieversie van de muzikale fruitmand ( te vinden op http://www.eo.nl/demuzikalefruitmand) was een cadeau op zo'n grieperige dinsdagmiddag. Of documentaires over beestjes op een willekeurige Duitse zender. Nu ben ik allang geen zeven meer. Als ik televisie wil kijken overdag, heb ik de keuze uit zesentwintig zenders. Niemand belet me op een vrije dag als deze de gansche dag onder een dekbed (ik zou een oud pink panther-dekbed van mijn ouders kunnen ontvreemden) door te brengen. Maar de volwassenheid heeft min of meer toegeslagen. Dus stofzuig ik, zwelgend in zelfmedelijden, het huis. Praat ik hardop met de computer om de zwoele klanken van mijn schorre stem te horen. Zelfs de kippensoep moet ik zelf maken.

Overigens: pas op voor het weer! Als het te hard waait, blijf je maar binnen. Doe de ramen dicht bij windkracht 8. Of raak volstrekt in paniek, dat mag natuurlijk ook. Code rood, beste mensen, code rood.

Plebejer

Ik ben een plebejer. Het klinkt Kennediaans, maar het is wel zo. Het is gelukkig vandaag de dag bijzonder verantwoord te koketteren met je afkomst, dus ben ik ineens bijzonder hip geworden. Mijn plebejerdom heeft echter weinig te maken met afkomst, Oost-Groningen doet mensen dan wel verzinken in visioenen van verlaten woonwijken, overvolle frituurpannen en onopgeleide communisten, maar al met al heb ik weinig te klagen over de welvarendheid van mijn omgeving (zo kent Oost-Groningen tennisclubs, hockeyverenigingen, zijn er meisjes die Anne-Roos heten die viool spelen en kun je er verse groente kopen). Nee, ik ben plebejer van geboorte. Ik voel me soms net de viltstift in het doosje met verantwoorde kleurpotloden. Gedurende mijn studie regelmatig geconfronteerd met mensen die verbaasd waren over mijn triviale persoonlijke voorkeuren, die duidelijk op het 'gewone'  terrein liggen.

Om maar een paar voorbeelden te noemen. Ik ben bijvoorbeeld stapelgek op kunstmatige smaakjesthee. Mijn studentenvereniging had een theeclub, waar men Sense and Sensibility keek (wat ik gaarne doe, al was het maar vanwege meneer Rickman) en thee dronk. De goede thee, van het verantwoorde soort wel te verstaan. Veel te lang getrokken correcte Indiase melanges, waar uiteraard geen suiker in mocht. Ik wil kersenthee, waar groot op staat met kersensmaak zodat niemand in de verleiding komt te denken dat er ook maar een kers betrokken is geweest bij de productie. Ik wil merkwaardige combinaties, zoals aardbei-limoen of cola-kaneel. Met suiker.

Op studiebijeenkomsten na zeven uur 's avonds bleek ik vaak de enige te zijn die om een glas cola verzocht. Zo bijzonder deze vraag dat er helemaal geen rekening mee gehouden was; er was geen cola in huis. Voor mij een uiterst merkwaardige gewaarwording. Niemand van mijn geboortegrond zou overwegen mensen uit te nodigen wanneer er geen cola in huis is. Bij onverwachte bezoeken zou men omslachtig excuses plegen aan te bieden voor het ontbreken van de verfrissing der verfrissingen. De andere aanwezigen op de studiebijeenkomst echter, stonden net zo versteld als de gastheer, om vervolgens in langdurig betogen te verhalen van hun persoonlijke (uiteraard vooral vruchtensap, verantwoorde droge rode wijn, echte espresso) drinkvoorkeuren. Tot het ze/hun/hen begon te dagen: "Oh ja, dat is Annet, bij haar thuis geven ze kleine kinderen natuurlijk cola bij het ontbijt"

Mijn voorliefde voor het triviale is zowaar mijn handelsmerk geworden. Terwijl ik me graag omring met het mooie, het ware, het reine, blijven mensen me vereenzelvigen met de karrenvracht aan zinloze feiten en merkwaardige vaardigheden die zich in mijn geheugen verankerd blijken te hebben. Hele episodes van Amerikaanse sitcoms, de officiele regels voor het gebruiken van een mes bij het eten van gehaktbrood op een belangrijk diner (al is de kans dat dit zich voordoet bijzonder klein, u geeft geen mes bij het opdienen van dit gerecht. Als gast vraagt u dus ook niet om een mes, maar mocht het er wel liggen, gebruikt u het, om gezichtsverlies voor de ongetwijfeld hardwerkende gastvrouw te voorkomen), smartlappen, wat is nu precies ovalracing, wat kun je koken voor een euro per persoon, de lijst lijkt eindeloos.

Geheel in lijn met mijn betoog lijkt de tekst zoals deze te vinden is in zo'n horoscoopboek dat meent de wereld in te kunnen delen op grond van geboortedag. Die schitterende 25e september blijkt een garantie voor de merkwaardige verbondenheid met de oorsprong die ik lijk te hebben.

Vreemd genoeg kunnen op deze dag geborenen, buiten hun eigen kring, gezien worden , als levende symbolen van de streek waar ze vandaan komen, zozeer worden ze geïdentificeerd met de opvattingen van anderen. Toch is niemand zich scherper bewust en kritischer ten opzichte van zijn eigen buurt, stad, provincie of land dan zijzelf. Hun relatie tot de plek waar ze vandaan komen is op een interessante manier symbiotisch; een soort gedeelde ervaring die voor beide partijen in het voordeel zowel als in het nadeel kan uitvallen.

Deze mensen kunnen eveneens representatief zijn voor hun familie of sociale milieu. Ook is het mogelijk dat ze de waarden en aspiraties van hun bedrijf of generatie belichamen maar daar, door hun kritische instelling en twijfels, niettemin afwijzend tegenover staan.

Uiteraard is de vraag wat er eerder was, het boek of mijn handelen, maar voor een keertje geef ik de astrologie zijn zin. Ik ben maar trots dan, en ga zo een glas thee met een smaakje drinken, met een slecht koekje met geraffineerde suikers en kleurstoffen.

een leerzame dag uit

Vandaag heb ik op een hoogwerker gestaan om te zien hoe men in de omgeving van het schitterende dorp T. tracht twee rivieren te hermeanderen. Het weidse uitzicht niet zo weids als mogelijk door enige dampigheid die de late herfst niet vreemd is, bleken de gotische kerktorens van het gehucht over de grens en de plaats over de provinciegrens waar het altijd regent, de enige bakens van leven. Ja, en de partytent die te midden van het woeste veld stond opgesteld, uiteraard. Een man met een veel te modern brilmontuur een een nogal gezocht vrijetijdsklederig overhemd-met-hippe-trui-erover legde in een aangeleerd upperclass-accent aan mensen uit waarom het nu zo fijn is dat het water van het Bargerveen naar ons stroomt.

Maar dat was niet alles, lieve mensen. Tevens ben ik vanaf vandaag bezitter van een aantal geniale mp3's uit de dubieuze jaren zestig (te weten "Ik wil een boterkoekkie" van het Leedy Trio, "Petronella" van het Cocktail Trio en het onvolprezen "Patsy" van Rein de Vries).  Dat maakt het weekeinde hoera-waardig.